prota sem 2.doc

(50 KB) Pobierz
USTAWIANIE ZĘBÓW W PROTEZACH CAŁKOWITYCH

USTAWIANIE ZĘBÓW W PROTEZACH CAŁKOWITYCH

 

Przy ustawianiu zębów należy wykorzystać wszelkie informacje przekazane przez pacjenta lekarzowi, a następnie przekazać je do laboratorium. Informacje te obejmują:

1.        położenie żuchwy w stosunku do szczęki odpowiadające sytuacji określanej jako zwarcie centralne

2.        poziom płaszczyzny zgryzowej wyznaczony przez powierzchnie styku wałów zwarciowych

3.        ukształtowanie przedsionkowej powierzchni wału górnego wzornika – uwypuklającego wargę górną pacjenta tak, jak powinny ją uwypuklać ustawione zęby

4.        zakreślone na przedsionkowej powierzchni wału górnego wzornika linie pomocnicze (środkowa, przednia zgryzowa, uśmiechu i linie kłów)

5.        barwy i kształtu zębów

6.        dodatkowe informacje uzyskane z wywiadu np.ewentualna diastema lub zachodzenie siekaczy jakie istniało u pacjenta przed utratą zębów naturalnych

 

WAŁY ZWARCIOWE WZORNIKÓW



 

 

 

ŁUKI ZĘBOWE PROTEZ

 

 

Linie orientacyjne – linie pomocnicze przenoszone przez technika na modele gipsowe:

- Linia Pounda

- Linia CPC

- Linie szczytów wyrostków zębodołowych

 

Linia Pounda:

·          przebiega od powierzchni językowej dolnego kła do zewnętrznego ramienia trójkąta pozatrzonowcowego

·          powierzchnie językowe zębów bocznych powinny przebiegać wzdłuż tej linii

- takie ustawienie gwarantuje swobodne ruchy języka

 

Linia CPC (caninus – papilla – caninus)

·          łączy guzki kłów, przecinając środek brodawki przysiecznej

- linię tę wykorzystuje się do ustawiania zębów przednich

 

Linie szczytów wyrostków zębodołowych:

·          wykreślane na modelu gipsowym górnym i dolnym w odcinkach przednich i bocznych

·          linie na powierzchniach bocznych przedłuża się na modelach roboczych

- dzięki nim można sprawdzić prawidłowość ustawienia zębów bocznych na grzbiecie wyrostka zębodołowego

 

Jeżeli technik dentystyczny nie otrzyma informacji od lekarza co do ukształtowania łuku zębów przednich, wówczas można je ustawić w miejscu zajmowanym uprzednio przez własne uzębienie pacjenta – na podstawie analizy modeli i anatomiczno-morfologicznych zależności. Liczni autorzy podają wskazówki dotyczące zależności ustawienia zębów przednich względem brodawki trzysiecznej oraz układu fałdów podniebiennych.

 

 

 

 

Położenie brodawki przysiecznej i fałdów podniebiennych nie ulega zmianie w trakcie zaniku kości wyrostka zębodołowego.

1.         odległość od środka brodawki przysiecznej do powierzchni wargowej siekaczy przyśrodkowych wynosi przeciętnie 8 mm;

2.         odległość powierzchni wargowej kła do zakończenia pierwszego dużego fałdu podniebiennego – 10 mm;

3.         guzki sieczne kłów ułożone są na linii biegnącej przez środek brodawki przysiecznej (linia CPC)

 

Ogólne zasady:

·          ustawiamy po 14 zębów w łuku

·          ustawianie rozpoczynamy od przyśrodkowych siekaczy

·          zęby ustawiamy na szczycie wyrostka zębodołowego

- ustawienie na zewnątrz – lepsza estetyka

- ustawienie do wewnątrz – lepsza stabilizacja

·          sztuczne zęby ustawiamy symetrycznie wobec płaszczyzny strzałkowej

·          sztuczne zęby ustawiamy w odpowiednim stosunku do płaszczyzny zgryzowej (dolna powierzchnia górnego wału zwarciowego)

·          górne siekacze i kły winny wypełniać przestrzeń między liniami kątów ust

W czasie ustawiania zębów po drugiej stronie szczęki należy kierować się ustawioną już stroną przeciwną.

·          zaleca się „rozkontaktowanie” brzegów siecznych górnych i dolnych zębów przez odsunięcie powierzchni językowych siekaczy górnych od powierzchni przedsionkowych siekaczy dolnych o odległość równą zachodzeniu siekaczy

·          zęby sztuczne winny być ustawione w określonym zgryzie

·          każdy ząb sztuczny powinien być ustawiony wobec płaszczyzny zgryzowej, strzałkowej i czołowej w sposób charakterystyczny dla gatunku ludzkiego

 

TEORIE

1.        Artykulacyjna

·          artykulacji guzkowej

·          sferyczna

2.        Statyczna

3.        Statyczno – artykulacyjna

 

Teoria artykulacji guzkowej:

·          twórca A. Gysi

·          stosujemy zęby boczne guzkowe

·          ruchy w czasie żucia koliste

·          w kinetyce dominującą rolę spełnia ssż

·          zęby ustawiane w artykulatorach

 

Teoria artykulacji sferycznej:

·          oparta na badaniach Speego, Christensena i Monsona, od strony praktycznej rozwinął m.in. Płonka

·          stosowane zęby – płaskoguzkowe

·          zęby nie są ustawiane w artykulatorach

 

 

Teorie statyczne:

·          rezygnują z artykulacyjnego podparcia protez po stronie balansującej

·          zachowany fenomen Christensena

·          nie stosują artykulatorów

·          ssż nie odgrywa decydującej roli w kinetyce

·          twórcy: Hiltebrandt, Haller, Sears

·          teorie różnią się między sobą stopniem wysunięcia zębów bocznych na zewnątrz linii międzywyrostkowej, jak również stopniem nachylenia ich powierzchni żujących do tych linii i stopniem zachodzenia na siebie zębów bocznych

 

Ustawianie zębów sztucznych metodą Gysiego:

Górny przyśrodkowy siekacz:

- w stosunku do płaszczyzny zgryzowej – przylega brzegiem siecznym

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – oś długa równoległa lub boczne odchylenie szyjki

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – cofnięcie szyjki

W zwarciu końcowym zęby przednie nie powinny kontaktować, lecz powinny być ustawione w kierunku strzałkowym z progiem, którego wielkość odpowiada pionowemu zachodzeniu siekaczy górnych na dolne.

 

Górny boczny siekacz:

- w stosunku do płaszczyzny zgryzowej – brzeg sieczny nieco oddalony

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – boczne odchylenie szyjki

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – cofnięcie szyjki

 

Górny kieł:

- w stosunku do płaszczyzny zgryzowej – przylega guzkiem siecznym

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – boczne odchylenie szyjki

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – powierzchnia wargowa równoległa

 

Górny pierwszy przedtrzonowiec:

- w stosunku do płaszczyzny zgryzowej – przylega tylko guzek policzkowy

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – oś długa równoległa

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – oś długa równoległa

 

Górny drugi przedtrzonowiec:

- w stosunku do płaszczyzny zgryzowej – przylega obydwoma guzkami

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – oś długa równoległa

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – oś długa równoległa

 

Górny pierwszy trzonowiec:

- w stosunku do płaszczyzny zgryzowej – przylega tylko guzek językowy przedni, najbardziej oddalony guzek policzkowy tylny

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – szyjka odchylona przyśrodkowo

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – szyjka odchylona ku przodowi

 

Górny drugi trzonowiec:

- w stosunku do płaszczyzny zgryzowej – wszystkie guzki oddalone, najbliżej położony guzek językowy przedni, najdalej policzkowy tylny

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – szyjka odchylona ku środkowi

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – szyjka odchylona ku przodowi

 

Ustawienie zębów dolnych:

Dolny przyśrodkowy siekacz:

- w stosunku do zębów górnych – kontaktują z przyśrodkowym siekaczem

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – nieznaczne boczne odchylenie szyjki

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – cofnięcie szyjki

 

 

 

Dolny boczny siekacz:

- w stosunku do zębów górnych – kontaktują z siekaczem przyśrodkowym i bocznym

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – nieznaczne boczne odchylenie szyjki

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – nieznaczne cofnięcie szyjki

 

Dolny pierwszy przedtrzonowiec:

- w stosunku do zębów górnych – kontaktuje z kłem i przednimi stokami guzków pierwszego przedtrzonowca

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – szyjka odchylona ku bokowi

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – oś długa równoległa

 

Dolny pierwszy trzonowiec:

- w stosunku do zębów górnych – kontaktuje z tylnymi stokami tylnych guzków drugiego przedtrzonowa i 2/3 powierzchni żującej pierwszego trzonowca

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – szyjka odchylona ku bokowi

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – szyjka odchylona do tyłu

 

Dolny drugi trzonowiec:

- w stosunku do zębów górnych – kontaktuje z tylnymi stokami tylnych guzków pierwszego trzonowca i 2/3 powierzchni żującej drugiego trzonowca

- w stosunku do płaszczyzny strzałkowej – szyjka odchylona ku bokowi

- w stosunku do płaszczyzny czołowej – szyjka odchylona do tyłu

 

 

Ustawienie zębów dolnych przednich w zależności od wieku

 

 

W przypadku szerokiego języka i wąskiej przestrzeni neutralnej należy ustawić zęby trzonowe bardzo wąskie, często oszlifowane od strony językowej.

W przypadku szerokiego języka i znacznego zaniku wyrostka zębodołowego trzonowce można zastąpić przedtrzonowcami.

 

Zanik szczęki następuje w kierunku poziomym i pionowym. Górne zęby przednie ustawiamy zatem przed grzbietem wyrostka zębodołowego.

Zgłoś jeśli naruszono regulamin