1 NIEMY bĂłl. Teraz juĹĽ wiem, co to znaczy. Nauka na ĹĽycie, zaĹ›miaĹ‚ siÄ™ bezgĹ‚oĹ›nym Ĺ›miechem wisielca. Nauka na Ĺ›mierć, i zamiast Ĺ›miechu jeszcze jeden niemy krzyk w próżniÄ™. Gdy poczuĹ‚ kolejny atak bĂłlu, uĹ›wiadomiĹ‚ sobie z krystalicznÄ… jasnoĹ›ciÄ…, ĹĽe zaĹ›miaĹ‚ siÄ™ po raz ostatni. BĂłl juĹĽ siÄ™ nie wzmagaĹ‚. W tym, co potrafiĹ‚ jeszcze okreĹ›lić jako mieszaninÄ™ zaspokojenia i strachu, poczuĹ‚, ĹĽe dotarĹ‚ na najwyĹĽszy szczyt, i zrozumiaĹ‚, jakiego rodzaju proces miaĹ‚ siÄ™ teraz rozpocząć. Zjazd. Krzywa bĂłlu przestaĹ‚a siÄ™ wznosić, wyprostowaĹ‚a siÄ™; gdzieĹ› w oddali widziaĹ‚, jak pikuje, jakby pÄ™dziĹ‚a po zjeĹĽdĹĽalni, prosto w nicość. Lub teĹĽ - choć walczyĹ‚ z tÄ… myĹ›lÄ… - do Boga. Pory na jego ciele rozszerzyĹ‚y siÄ™: maleĹ„kie, szeroko rozwarte usta krzyczÄ…ce „dlaczego", ktĂłrego on sam nie mĂłgĹ‚ wykrzyczeć. Potem przyszĹ‚y obrazy; wiedziaĹ‚, ĹĽe przyjdÄ…. PojawiĹ‚y siÄ™ juĹĽ wtedy, gdy bĂłl osiÄ…gnÄ…Ĺ‚ poziom, ktĂłrego nie wyobraĹĽaĹ‚ sobie nawet w najĹ›mielszych przypuszczeniach. ZdziwiĹ‚o go, jakie moĹĽliwoĹ›ci kryĹ‚y siÄ™ w nim przez te wszystkie lata. Czyli to prawda. CzĹ‚owiek nosi w sobie aĹĽ taki potencjaĹ‚ wytrzymaĹ‚oĹ›ci. Gdy eksplodowaĹ‚ caĹ‚ym sobÄ… w nadchodzÄ…cych po sobie kaskadach, wydawaĹ‚o mu siÄ™, ĹĽe bĂłl przenosi siÄ™ z jego palcĂłw, genitaliĂłw i szyi gdzieĹ› poza ciaĹ‚o. W pewnym sensie bĂłl staĹ‚ siÄ™ wszechobecny, wzniĂłsĹ‚ ponad cielesność i wtargnÄ…Ĺ‚ do jego - nie potrafiĹ‚ znaleźć lepszego sĹ‚owa - duszy, za wszelkÄ… cenÄ™ staraĹ‚ siÄ™ nie stracić przytomnoĹ›ci umysĹ‚u. WĹ‚aĹ›nie wtedy przyszĹ‚y obrazy. Z poczÄ…tku jeszcze walczyĹ‚, prĂłbujÄ…c nie stracić kontaktu ze Ĺ›wiatem zewnÄ™trznym, ktĂłry zawÄ™ziĹ‚ siÄ™ do cielsk samolotĂłw przesuwajÄ…cych siÄ™ za okienkiem w Ĺ›cianie - czasem teĹĽ mijaĹ‚ go jego oprawca, uzbrojony w Ĺ›miercionoĹ›ne narzÄ™dzia. Ryk samolotĂłw mieszaĹ‚ siÄ™ powoli z obrazami, aĹĽ w koĹ„cu samoloty staĹ‚y siÄ™ wyjÄ…cymi z otchĹ‚ani zjawami. Nie potrafiĹ‚ uporzÄ…dkować obrazĂłw, ich kolejnoĹ›ci, struktury. ZobaczyĹ‚ wyraĹşnie wnÄ™trze sali porodowej, ale nie byĹ‚o go tam; gdy rodziĹ‚ siÄ™ jego syn, rzygaĹ‚ w toalecie, co bardzo dobrze teraz sĹ‚yszaĹ‚. W myĹ›lach widziaĹ‚ siÄ™ jednak, to byĹ‚o piÄ™kne, pozbawione zapachu i dĹşwiÄ™kĂłw. Zycie toczyĹ‚o siÄ™ dalej, byĹ‚o czyste. PozdrawiaĹ‚ ludzi, o ktĂłrych wiedziaĹ‚, ĹĽe sÄ… wielkimi pisarzami. SzedĹ‚ przez wspaniaĹ‚e korytarze. PatrzyĹ‚, jak kocha siÄ™ z ĹĽonÄ…, jej twarz promieniaĹ‚a szczęściem, jakiego nigdy wczeĹ›niej u niej nie widziaĹ‚. StaĹ‚ na mĂłwnicy, tĹ‚um biĹ‚ brawa jak oszalaĹ‚y. Nowe korytarze, spotkania, zebrania. ByĹ‚ w telewizji, czuĹ‚, jak patrzÄ… na niego z uznaniem. WidziaĹ‚, jak pisze w nagĹ‚ym przypĹ‚ywie inspiracji, jak czyta ksiÄ…ĹĽkÄ™, jednÄ… za drugÄ…, jak pochyla siÄ™ nad kolejnÄ… stertÄ… papieru. Gdy bĂłl ustÄ™powaĹ‚, a ryk samolotĂłw sprowadzaĹ‚ jego myĹ›li z powrotem na ziemiÄ™, dochodziĹ‚o do niego, ĹĽe widziaĹ‚ jedynie s i e b i e samego, jak czyta i pisze, nigdy zaĹ› - co tak naprawdÄ™ czyta i pisze. W tych krĂłtkich przerwach na oddech uĹ›wiadamiaĹ‚ sobie, ĹĽe zastanawia siÄ™, co to mogĹ‚o oznaczać. RozpoczÄ…Ĺ‚ siÄ™ zjazd, czuĹ‚ to wyraĹşnie. UkĹ‚ucia juĹĽ go nie dosiÄ™gaĹ‚y. WymykaĹ‚ siÄ™ swojemu drÄ™czycielowi, wiedziaĹ‚, ĹĽe wygra. StarczyĹ‚o mu siĹ‚y, ĹĽeby na niego splunąć, w odpowiedzi usĹ‚yszaĹ‚ skrzypniÄ™cie i ledwo wyczuwalne nasilenie bĂłlu. Z ciemnoĹ›ci wyĹ‚oniĹ‚ siÄ™ ryczÄ…cy smok, ktĂłry na powrĂłt zamieniĹ‚ siÄ™ w samolot i spowiĹ‚ welonem spalin boisko, gdzie syn rzucaĹ‚ nerwowe spojrzenia w stronÄ™ linii autowej. ZamachaĹ‚ do syna, ale ten go nie widziaĹ‚, zamachaĹ‚ wiÄ™c szybciej, gĹ‚oĹ›niej zawoĹ‚aĹ‚, lecz chĹ‚opak wydawaĹ‚ siÄ™ tylko coraz bardziej zrezygnowany i z roztargnienia, a moĹĽe na znak protestu, strzeliĹ‚ samobĂłja. MĹ‚oda kobieta przy regale z ksiÄ…ĹĽkami, spojrzenia peĹ‚ne uznania. IdÄ… ulicÄ…, manifestujÄ…c przed caĹ‚ym Ĺ›wiatem swojÄ… ponadpokoleniowÄ… miĹ‚ość. Po drugiej stronie nieruchomiejÄ… dwie postacie, ĹĽona z synem, widzi ich wyraĹşnie, zatrzymuje siÄ™ i caĹ‚uje dziewczynÄ™ gĹ‚Ä™boko. Jogging, siĹ‚ownia. IgĹ‚a, ktĂłra wbija siÄ™ w czaszkÄ™. Jeszcze jedno ukĹ‚ucie i imponujÄ…ca czupryna znĂłw jest na swoim miejscu. Telefon dzwoni w czasie dyskusji na targach ksiÄ…ĹĽki, drugi syn, strzelajÄ… korki od szampana; gdy wraca do domu, juĹĽ ich nie ma. Znowu czyta; w ostatnim przypĹ‚ywie Ĺ›wiadomoĹ›ci przychodzi mu na myĹ›l, ĹĽe coĹ› z tego, co przeczytaĹ‚ i napisaĹ‚, powinno do niego wrĂłcić, ale wciÄ…ĹĽ widzi tylko siebie. W ostatnim przebĹ‚ysku, kiedy wydaje mu siÄ™, ĹĽe umiera w prawdzie, dochodzi do niego, iĹĽ wszystko, co przeczytaĹ‚ czy napisaĹ‚, tak naprawdÄ™ nic nie znaczyĹ‚o. RĂłwnie dobrze mĂłgĹ‚ zająć siÄ™ czymĹ› zupeĹ‚nie innym. PrzypominajÄ… mu siÄ™ pogróżki. „Nikt nie usĹ‚yszy twojego krzyku". Nie braĹ‚ ich na powaĹĽnie. Bo przecieĹĽ podejrzewaĹ‚... Ostatnia fala bĂłlu zabiera ze sobÄ… ostatnie myĹ›li. I wtedy zaczyna siÄ™ koniec. BĂłl ustaje. Obrazy nabierajÄ… tempa. Jakby siÄ™ gdzieĹ› spieszyĹ‚y. Idzie w tĹ‚umie protestujÄ…cych, jakiĹ› policjant podnosi na niego paĹ‚kÄ™. Stoi na pastwisku, pÄ™dzi na niego koĹ„. Zaskroniec wpeĹ‚-za mu do kaloszy i wije siÄ™ miÄ™dzy palcami. Ojciec rzuca szybkie spojrzenie na jego rysunek ogromnego węża. Chmury przesuwajÄ… siÄ™ nad daszkiem, chyba widziaĹ‚ na nim kota. SĹ‚odkie mleko obryzguje mu twarz. Gruba, jasnozielona ciÄ™ciwa wskazuje mu drogÄ™, coĹ› prowadzi go przez ciemne, miÄ™siste kanaĹ‚y. A potem nie prowadzi juĹĽ nigdzie dalej. GdzieĹ› pojawia siÄ™ myĹ›l: Co za podĹ‚a Ĺ›mierć. 2 PAUL Hjelm byĹ‚ przekonany, ĹĽe istniejÄ… martwe poranki. Bez wÄ…tpienia naleĹĽaĹ‚ do nich wĹ‚aĹ›nie ten, jeden z ostatnich porankĂłw lata. Na pobladĹ‚ych drzewach na dziedziĹ„cu nie poruszyĹ‚ siÄ™ ani jeden liść. I ani jeden kĹ‚Ä™bek kurzu. StaĹ‚ w pokoju, patrzÄ…c bezwolnie przed siebie. RĂłwnieĹĽ w jego gĹ‚owie tylko niektĂłre szare komĂłrki wykonywaĹ‚y jakikolwiek ruch. Innymi sĹ‚owy, byĹ‚ to caĹ‚kowicie martwy poranek w budynku komendy policji na Kungsholmen. Co gorsza, byĹ‚ to rĂłwnieĹĽ caĹ‚kowicie martwy rok. Paul Hjelm naleĹĽaĹ‚ do zespoĹ‚u policjantĂłw, ktĂłry w zeszĹ‚ym roku prowadziĹ‚ dochodzenie w sprawie sĹ‚ynnego Ĺowcy RekinĂłw - seryjnego mordercy z przykĹ‚adnÄ… konsekwencjÄ… uszczuplajÄ…cego szeregi szwedzkich elit gospodarczych. Jako ĹĽe dochodzenie zakoĹ„czyĹ‚o siÄ™ sukcesem, zespół otrzymaĹ‚ status jednostki specjalnej wydziaĹ‚u kryminalnego Komendy GĹ‚Ăłwnej Policji - Rikskrim - do „przestÄ™pstw o charakterze miÄ™dzynarodowym", jak brzmiaĹ‚a oficjalna nazwa. W praktyce mieli zajmować siÄ™ czymĹ›, co tak naprawdÄ™ jeszcze nie dotarĹ‚o do granic Szwecji. Tu byĹ‚ pies pogrzebany. Przez ostatni rok kraj nie doĹ›wiadczyĹ‚ ĹĽadnego nadzwyczajnego „przestÄ™pstwa o charakterze miÄ™dzynarodowym", w zwiÄ…zku z czym zasadność istnienia DruĹĽyny A coraz częściej byĹ‚a podawana w wÄ…tpliwość. WĹ‚aĹ›ciwie to nawet tak siÄ™ nie nazywali, otrzymali to miano w lekkiej panice, gdy półtora roku temu tworzono naprÄ™dce ich zespół. Obecna nazwa powstaĹ‚a z powodĂłw formalnych, niejako utrwalajÄ…cych ich istnienie, a poniewaĹĽ oficjalnej nazwy nie sposĂłb byĹ‚o powiedzieć, nie wybuchajÄ…c przy tym Ĺ›miechem, nieoficjalnie wciÄ…ĹĽ byli DruĹĽynÄ… A, co brzmiaĹ‚o rĂłwnie komicznie, ale przynajmniej wiÄ…zaĹ‚o siÄ™ z jakimiĹ› wspomnieniami. Ich sukcesy naleĹĽaĹ‚y juĹĽ wĹ‚aĹ›ciwie do historii. Pracownicy etatowi nie- majÄ…cy nic do roboty nie byli mile widziani, zespół powoli wiÄ™c siÄ™ rozkruszai. CiÄ…gano ich na prawo i lewo, dostawali coraz to gorsze zlecenia. I chociaĹĽ oficjalny szef zespoĹ‚u Waldemar MĂłmer walczyĹ‚ o nich jak lew, wszystko wskazywaĹ‚o na to, ĹĽe ĹĽywot DruĹĽyny A dobiega koĹ„ca. Potrzebowali seryjnego mordercy z prawdziwego zdarzenia. O prawdziwie miÄ™dzynarodowym charakterze. Paul Hjelm patrzyĹ‚ bezmyĹ›lnie przed siebie w ten martwy poranek. Jeden z ostatnich żółtych liĹ›ci drgnÄ…Ĺ‚ i opadĹ‚ na ponury betonowy dziedziniec. Policjant wzdrygnÄ…Ĺ‚ siÄ™, pomyĹ›laĹ‚, ĹĽe byĹ‚a w rym zapowiedĹş orkanu, to wzdrygniÄ™cie wyrwaĹ‚o go z otÄ™pienia. PowlĂłkĹ‚ siÄ™ w stronÄ™ obdrapanego lusterka do golenia, zawieszonego na jednej ze Ĺ›cian anonimowego biura, ĹĽeby przyjrzeć siÄ™ z bliska wypryskowi na policzku. W czasach pogoni za ĹowcÄ… RekinĂłw na jego twarzy pojawiĹ‚a siÄ™ czerwona plamka i ktoĹ› bardzo mu bliski powiedziaĹ‚, ĹĽe przypomina serce. To siÄ™ zdarzyĹ‚o dawno temu. Tamta kobieta nie byĹ‚a mu juĹĽ taka bliska, a ta, ktĂłra byĹ‚a, uwaĹĽaĹ‚a, ĹĽe to obrzydliwe. Na wspomnienie tego czasu melancholia mieszaĹ‚a siÄ™ w nim z poczuciem odrealnienia. To byĹ‚ dziwny okres, zdumiewajÄ…ce poĹ‚Ä…czenie sukcesu zawodowego ze szwankujÄ…cym ĹĽyciem prywatnym. A potem odnowa, bolesna w sposĂłb, w jaki bolesna moĹĽe być tylko odnowa. Cilla odeszĹ‚a. ZostaĹ‚ sam z dziećmi w szeregowym domu w Norsborgu w samym Ĺ›rodku jednego z najwaĹĽniejszych Ĺ›ledztw w historii kraju. Dzieci musiaĹ‚y radzić sobie same, a on coraz bardziej zatracaĹ‚ siÄ™ w pracy, znajdujÄ…c budzÄ…ce wÄ…tpliwoĹ›ci erotyczne pocieszenie u koleĹĽanki z zespoĹ‚u. WciÄ…ĹĽ nie potrafiĹ‚ odróżnić tego, co rzeczywiĹ›cie zdarzyĹ‚o siÄ™ miÄ™dzy nimi, od tego, co tylko sobie wyobraziĹ‚. Po zakoĹ„czonym Ĺ›ledztwie pociÄ…g jego ĹĽycia powrĂłciĹ‚ na znajome tory, jak w przypĹ‚ywie natchnienia nazywaĹ‚ to w myĹ›lach. Kol...
luxson993